Dansen, lachen en huilen met NO blues

NOblues heeft een nieuwe CD uitgebracht: Ya Dunya. Aparte naam, als je de Arabische taal niet spreekt. De muziek is zeker niet vreemd, een goede afweging tussen de roots en vernieuwing, tussen de bluesfolk (Americana) en Arabische muziek. NoBlues noemt hun muziek dan ook Arabicana. En een band met een nieuwe stijl, daar lusten we wel pap van.

Het begin
NOblues is een Nederlandse bandformatie. Het begon allemaal toen Rob Kramer, de artistiek directeur van productiehuis Oost-Nederland (ON) Ad van Meurs, Haytham Safia en Anne-Maarten van Heuvelen uitnodigde om te kijken of een combinatie tussen de folkblues en traditionele Arabische muziek mogelijk was. En dat was er.
De band bestaat uit bovengenoemden plus Osama Mileegi, Ankie Keultjes en Eric van der Lest.

Veel afwisseling
Als eerste komt het traditionele Arabische nummer longa shanaaz, een opzwepend nummer. Daarna komt een heel bijzonder nummer waar blues helemaal gemengd wordt met arabicana, een prachtig nummer. Ook de taal wordt afgewisseld, Arabisch en Engels dit keer. O, er is zoveel veelzijdigheid, nu hoor ik pure folkmuziek. Natuurlijk altijd met een vleugje Arabisch.

Stevige eigen sound
Eerst wist ik er me geen raad mee. De afwisseling tussen Arabische toonladders, bluestoonladders en reggaetonen deed mij even schrikken. Het is zoveel, dat er niets is om je aan vast te grijpen. Maar ik kreeg de smaak te pakken. NOblues is er in geslaagd om oud en nieuw, westers en oosters te combineren. Hun eigen sound blijft, tussen de stijlen door, stevig staan. Dit komt onder andere door de originele bezetting, want wie heeft eerder een U’d (Arabische luit) en een slidegitaar in één band gezien?
Jammer dat de teksten niet zo sterk zijn, en dat terwijl volgens de bandleden de muziek erg geschikt is voor "storytelling".

Kortom, NOblues mixt westerse en oosterse muziek met succes. Je kunt dansen, lachen en huilen met hun nieuwe album Ya Dunya.