Cornelisse schiet losse flodders

De bestseller auteur van Taal is zeg maar echt mijn ding, Paulien Cornelisse, verbaast zich in haar bomvolle, energieke show Hallo Aarde over alles: acrobaten, insecten, overheadprojectors, stoplichten, grammofoonplaten en nog veel meer. Helaas blijven alle zaken veel te klein

Hallo

Wij, aardbewoners, hebben een raket de ruimte ingestuurd op zoek naar buitenaardsleven. Over 40.000 jaar arriveert de raket in een ander sterrenstelsel. Het irriteert Cornelisse mateloos dat de raket is uitgerust met een grammofoonplaat met daarop in vijftig talen het woord ´hallo´.  Deze verhaallijn lijkt sterk de rode draad in de voorstelling te moeten zijn, maar dat is summier. Dat maakt de show richtingloos. Net als Taal is zeg maar echt mijn ding is Hallo Aarde scherp en grappig. Maar het is ook allebei een berg losse flodders. Elke flodder op zich is leuk, maar er is weinig samenhang.

 

Boktor

Hallo Aarde heeft een heel sterk begin. Cornelisse krijgt het voor elkaar grappig te zijn door haar twee knieschijven met elkaar te laten praten. Verder zijn haar observaties van het soort “hoe heb ik hier nooit eerder zelf aan kunnen denken?” Zo is ze hevig gefascineerd door het mannetje van het stoplichtknopje. Ook een hele sterke scene is die met de boktor. Met een David Attenborough-achtige stem op de achtergrond is Paulien een insect. Althans, ze zit op een plank met wieltjes eronder, met een douchemuts op en  een zonnebril op haar hoofd. Prachtig hoe schaamteloos grappig Cornelisse kan zijn.

 

Spanningsboog

Paulien is ontzettend getalenteerd. Ze is een bom energie en presenteert zichzelf heel zelfverzekerd. Ze komt zo merkwaardig over,  dat het lijkt alsof ze alle absurditeit ter plekke verzint en toevallig de lachers op haar hand heeft. De interactie met het publiek is van een leuke soort in plaats van dat het gênant is. Welk talent Paulien helaas niet heeft, is zangtalent.  De explosie aan scènes mist de rust die een liedje inbrengt. Paulien vult de plaats redelijk in met muzikale mimeshows, maar toch vereist de hele uitvoering een spanningsboog voor gevorderden van het publiek. Hierdoor heeft Hallo Aarde maar een versnelling: op volle kracht vooruit. En sprintjes horen nou eenmaal niet 80 minuten te duren.

 

Beeld: M.A.M. van Dam

Hallo Aarde van Paulien Cornelisse. Gezien: 26 mei in het Oude Luxor Theater te Rotterdam. Meer info: www.pauliencornelisse.nl