{text_bijlagen}

Charlie St. Cloud: Bob Ross kan er een punt aan zuigen
Charlie St. Cloud: Bob Ross kan er een punt aan zuigen
Charlie St. Cloud: Bob Ross kan er een punt aan zuigen

Charlie St. Cloud: Bob Ross kan er een punt aan zuigen

11 maart 2011

Hoeveel zoetsappigheid kan een mens verdragen? Als het aan de makers van Charlie St. Cloud ligt: veel. Heel erg veel. De goede bedoelingen stralen er vanaf. Net als het hoge suikergehalte.

Hoop
De jonge Charlie St. Cloud staat op het punt zijn studentenleven te beginnen, als hij een ernstig auto-ongeluk krijgt waarbij zijn jonge broertje Sam om het leven komt. Vijf jaar later zit hij – nog steeds in rouw – vast in zijn geboortedorp als beheerder van de plaatselijke begraafplaats. Als zijn klasgenote Tess plotseling in zijn leven komt, is er weer een sprankje hoop. Het probleem is dat hij nog dagelijks contact heeft met zijn overleden broertje. Het staat een relatie met Tess in de weg.


Slechte keus
Het was al tijdens High School Musical duidelijk dat Zac Efron méér was dan die mooie jongen met die sprekende ogen. Hij hield zich bijvoorbeeld prima staande in serieus drama als Me and Orson Welles. Dat Charlie St. Cloud zo grandioos is mislukt ligt dan ook echt niet aan hem. Okee: zijn keuze om aan deze film mee te werken was geen goede.

 

Sentiment in plaats van logica
Vooral vervelend is het script. Het verhaal is niet alleen hopeloos sentimenteel, maar een hoop elementen stroken niet met de logica. Een verhaal over iemand die met de doden praat kán best geloofwaardig zijn – zei daar iemand The Sixth Sense? – maar omwille van het sentiment wordt veel van de logica overboord gegooid. Zac Efron die een hartstilstand heeft maar vier dagen later toch op de begrafenis van Sam staat. Dat soort dingen.

 

Bob Ross
De beelden die we in Charlie St. Cloud zien zijn mooi, zeker op Blu-ray. Ook hier wordt realisme opgeofferd voor het dramatische effect. Cameraman Enrique Chediak weet absoluut scènes mooi uit te lichten, maar sommige shots voelen aan als een schilderij van Bob Ross. Mooi, maar dat maanlicht schijnt opvallend helder-en-wat-zien-die-bossen-er-toch-romantisch-uit. De dans op de begraafplaats is net een een grote zak Skittles: het ziet er gelikt uit en het is lekker, maar je wéét dat het glazuur van je tanden glijdt bij elke hap.

 

Dat Charlie St. Cloud een meidenfilm is waarbij de zakdoeken in de aanslag moeten staan, mag geen excuus zijn. Hier had echt meer in gezeten. Veel meer.

 

Regie: Burr Steers
Met: Zac Efron, Kim Basinger, Charlie Tahan, Amanda Crew en Ray Liotta
 

 
print terug mail
nieuwsbrief
einde: stop met scrollen