Begrip en Onbegrip in 170 Hz
Ergens in de bossen rond Apeldoorn ligt een hypermoderne villa verscholen. Meteen vallen de grote lichtmasten rond het huis op; hier wordt een film opgenomen, namelijk de nieuwe film van Joost van Ginkel 170 Hz. Deadline krijgt de gelegenheid om een kijkje te nemen op de set en mag de hoofdrolspelers en regisseur interviewen. 'Begrip en onbegrip zijn de basis voor alle drama.', aldus de regisseur.
Doof
170 Hz belooft een bijzonder project te worden over de liefde tussen twee dove tieners, vertolkt door Gaite Jansen en Michael Muller. Gaite (1991) speelde eerder al in films als Lover of Loser, Coach en Happy End. Momenteel is ze te zien in de televisieserie In Therapie. Wat al dat succes met haar doet? Gaite: ´Ik vind het heel leuk allemaal, maar ik ben nog lang niet goed genoeg. Binnenkort ga ik het écht leren aan de toneelacademie in Maastricht´. Vandaag (17 augustus) is de laatste van vijfentwintig draaidagen. Het is een vermoeiende periode geweest, zeker de twee weken van opnames in de onderzeeër waar de twee tieners naartoe vluchten als hun relatie wordt verboden door de moeder van Evy (Gaite). In eerste instantie was het wennen, het acteren zonder woordelijk dialoog. Het komt aan op pure expressie. ´Alles vliegt naar je handen en naar je hoofd´ vertelt Gaite. ´Maar doof zijn hoeft helemaal geen beperking te zijn´, vult Michael aan, hij leerde al snel dat ruziën zonder geluid veel heftiger kan zijn. ´Bovendien is het vooral ook gewoon een heel mooie taal´.
Belevingswereld
De film wordt ondertiteld, maar de makers willen graag dat de dialoog ook te lezen is voor iedereen die gebarentaal kent. Dit heeft ingrijpende gevolgen voor de kadrering; close-ups worden plotseling gevaarlijk. Voor de zekerheid zijn van de scènes zowel mediumkaders, waarin handen en gebaren zichtbaar zijn, als close-ups gedraaid. Tijdens de montage zal blijken of deze ambitie filmisch niet te beperkend is. Verder heeft de film meer interessante toepassingen; ´point of hear´ bijvoorbeeld; een afgeleide van point of view. Dit is een subjectief shot dat de kijker laat zien wat het karakter ziet. In dit geval zal de focus wisselen tussen de geluidsbeleving van de karakters en dat van het publiek. Evy (Gaite) kan alleen hoge tonen horen terwijl Nick (Michael) alleen lage tonen hoort. 170 Hz slaat op de hoogste lage toon die Nick kan horen. manieren worden gezocht om de kijker te betrekken in de belevingswereld van de twee tieners. ´Muziek, ja. Maar in ieder geval niet melodisch´.
Braaf
170 Hz is één van de drie oversteekprojecten uit dit jaar. De oversteek is bedoeld ter aanmoediging van talent; alleen beginnende regisseurs komen hiervoor in aanmerking. Zij krijgen de kans een lange film te realiseren met de hulp van een aantal gebundelde fondsen. Joost van Ginkel (1971) maakte eerder naam met zijn korte film Zand, geheel in eigen beheer uitgebracht. ´Om te kijken of ik het kon´, zoals hij zelf zegt. Toen de opnamen van Zand klaar waren, zei hij tegen cast en crew: ´Jongens, ik hoop dat hij op het Nederlands Filmfestival vertoond wordt´. Op het filmfestival van Venetië in een volle zaal merkte hij pas dat zijn film ´werkte´ waardoor hij besefte dat hij het kon. Ook zijn tweede film Kus werd goed ontvangen. Dit opgebouwde zelfvertrouwen heeft hij nodig om 170 Hz te kunnen maken. Terwijl we praten over zijn eerdere films vraagt hij me of ik ze ´braaf´ vind. Duidelijk mag zijn dat hij met 170 Hz voor een veel gedurfder concept heeft gekozen. ´Veel mensen gaan deze film niet goed vinden´.
170 Hz van Joost van Ginkel
met o.a. Gaite Jansen en Michael Muller
Te zien vanaf begin 2011
Meer info: http://www.cineart.nl/catalogus/170-hz/159
