Badly Drawn Boy kan er geen genoeg van krijgen
Badly Drawn Boy, ofwel Damon Gough, begint zijn optreden zonder bandleden. Op een stoeltje, gitaar in de armen, lichtbundel op hem gericht, teksten in de linkerhand (“ik kan nog niet alle songteksten van m’n nieuwe album onthouden”) en tafeltje met opgezette eend aan de rechterhand (een verwijzing naar een scene uit About a Boy?), speelt hij in razend tempo een reeks nummers van zijn inmiddels zeven albums tellende discografie.
Bijna Bob Dylan
De setting van Paradiso is duidelijk gemaakt voor optredens van deze soort: een artiest die op zijn gemak met het publiek babbelt en daarbij de gebruikelijke Britse humor hanteert. De muziek creëert een intimiteit waar men rustig een beetje op meedeint. Op het moment dat ‘ie z’n mondharmonica tevoorschijn haalt, is de vergelijking met Bob Dylan niet te missen! Altijd gevaarlijk, vergelijkingen met dergelijke grootheden, maar het beeld beklijft.
Ritme en techniek
Gelukkig voor de Amerikaanse grootheid heeft de Britse Badly Drawn Boy nog heel wat bij te benen. Hoewel zijn zang en spel prachtig is, lijkt hij moeite te hebben in de maat te spelen (wellicht een biertje teveel?). En Bob Dylan zal bij optredens wel zijn eigen geluidstechnici meenemen om kwaliteit te garanderen, want het slechte geluid was bij het concert van Badly Drawn Boy erg storend. Te scherp, te luid, ongebalanceerd… Wat een prachtig intiem optreden had kunnen zijn, wordt nu overschaduwd door ergernissen over het soundsysteem en de geluidsman.
Band brengt climax
Aan de muzikanten ligt het deze avond niet. Het is een prachtig optreden. Na zijn solo-sessie wordt de leadman vergezeld door drie muzikanten en zet de track-trein zich voort. Met steeds voller geluid voeren ze het concert als het ware naar haar climax, waarbij het publiek steeds losser en enthousiaster wordt. Omdat de drummer onverwachts naar Engeland moest, is het geheel soms een beetje een rommeltje, maar met alle bovengenoemde issues kan dat er nog wel bij.
Fijn concert, fijne man
Al met al een warrig optreden, maar daarom niet minder mooi en intiem. De grapjes van de leadman, z’n korte sigarettenpauze (“be back in seven minutes guys!”) en het feit dat hij het liefst het podium niet wil verlaten (“am so sorry, we gotta make room for some club night”) dragen zeker bij aan de sympathie voor persoon én muziek. Nadat de bandleden onder luid applaus in de coulissen verdwijnen, rent de zanger nog éven naar de piano, en met Silent Sigh komt dan echt het einde in zicht. Ondanks de technische en ritmische schoonheidsfoutjes was dit een fijn concert van een fijne man.
Badly Drawn Boy, gezien op 18 november in Paradiso te Amsterdam
Meer info: http://www.myspace.com/badlydrawnboy
