Baaria – een berg clichés met drie rotsen
Een halve eeuw Sicilië is zonder pardon op het bord geschept. In tweeënhalf uur wordt het door je strot geduwd, langzaam en pijnlijk, terwijl je helemaal geen honger hebt. Dat is de ervaring die het publiek beleeft kijkend naar Baaria.
Jeugdherinneringen
De film speelt zich af in de Siciliaanse plaats Bagheria, in het lokale dialect uitgesproken als ‘Baaria’. Drie generaties worden beschreven en dit is meteen de eerste grote fout die filmmaker Giuseppe Tornatore heeft gemaakt. Hij probeert in tweeënhalf uur een samenvatting te maken van Sicilië in de jaren dertig tot en met de jaren tachtig. De film is gebaseerd op de jeugd van de maker. Hij heeft zich door zijn emoties laten leiden om zijn filmdroom te verwezenlijken. Het publiek wordt in anekdotes meegenomen, aan personen voorgesteld, naar plekken meegenomen en dit alles zonder resultaat. Het zijn losse flarden die te lang duren en falen op hun plek te vallen.
Duurste film in de Italiaanse filmgeschiedenis
Baaria is de duurste film uit de Italiaanse filmgeschiedenis en dat wil Tornatore laten zien. De mooiste shots komen voorbij en laten de prachtige bergachtige omgeving (overigens niet in Sicilië, maar in Tunesië opgenomen), indrukwekkende massascènes en subtiele lichteffecten zien. Waar de plank visueel wordt misgeslagen is de keuze van acteurs. Ze lijken stereotypen van zichzelf. De hoofdrolspeler Peppino (Francesco Scianna) heeft een gelikte kop, zijn vrouw Mannina (Margareth Madè) is oogverblindend mooi en de kindjes zijn in elke scène tot in de puntjes gewassen en gestreken. Peppino’s vader is een eigenwijze schapenherder: hij is zeer gerimpeld, draagt versleten kleding en hij mist het grootste deel van zijn tanden. ‘Om het af te maken,’ moet Tornatore tevreden gedacht hebben. Het werkt averechts.
‘Subtiele’ motieven
Baaria heeft nog meer ellende in petto: ‘subtiele’ motieven. In zijn jeugd hoort Peppino de legende over een bepaalde rotsengroep. Als je met een steen in één worp de drie rotsen kunt raken, zal je droom uitkomen. Het is nog nooit iemand gelukt. Tegen het einde van de film zit de oude Peppino (dezelfde acteur, nu met grijze haren en een gemaakte wijze blik) te filosoferen over zijn verleden. In de buurt van de drie rotsen! Je kunt het niet geloven, maar ‘zonder erbij na te denken’ raapt Peppino een steen op, gooit ‘m de lucht in en... raakt de drie rotsen. Het beeld is vertraagd. Niet te geloven: met de hoogste gradatie sarcasme dit keer.
Weinig positiefs
Het budget was er, de mooie omgeving is uitstekend in beeld gebracht, maar daar blijft het steken in de opsomming va positieve punten. Baaria neemt de kijker niet mee in het verhaal, laat hen niks voelen en doet een beroep op een oneindig geduld. Een berg clichés met drie rotsen.
Baaria van Giuseppe Tornatore
Meer info: http://www.imdb.com/title/tt1081935/
Bekijk hier de trailer:
