Axolotl Roadkill: poging tot debuut

Helene Hegemann is nog maar achttien jaar oud en heeft al een theaterstuk, twee films en een boek geschreven. Haar boek, Axolotl Roadkill, zorgde in Duitsland voor een schok vanwege de rauwe taal waarmee Hegemann het Berlijnse nachtleven beschrijft. Met de vertaling is Nederland aan de beurt.

Sex, drugs & rock ‘n roll, sex, drugs & rock ‘n roll
De hoofdpersoon in Axolotl Roadkill is Mifti, een meisje uit Berlijn dat bij haar zus woont. Moeder is dood en vader out of the picture. Naar school gaan doet ze niet, Mifti leeft ‘s nachts in duistere clubs vol drugs en drank. Het is sex, drugs & rock ‘n roll, maar dan vanuit een treurig, suïcidaal perspectief: erg vrolijk is het boek niet. De lezer wordt weliswaar meegesleurd in de naar het schijnt eeuwigdurende feestjes en orgies, dit is echter ook nagenoeg alles wat er gebeurd. Alleen zoveel mogelijk scheldwoorden gebruiken om je zielige bestaan te beschrijven is geen literatuur.

Provoceren om te provoceren
Een verklaring voor de manier waarop Hegemann het nodig vond haar ei kwijt te kunnen, lijkt niet snel gevonden. Het is natuurlijk knap om als zeventienjarige je boek gepubliceerd te krijgen, maar daarmee veroorloof je je niet alles. Het lijkt erop dat Hegemann het doet om het te doen, het GeenStijl-principe. Daarin slaagt ze echter minder dan de stijllozen; tijdens het lezen van Axolotl Roadkill raak je geneigd het boek weg te leggen. Het verhaal is geen verhaal, het is een aaneensluiting van passages die pogen één geheel te vormen.

Axolotl
Een axolotl is een staartamfibie die nooit volwassen wordt. Het is te hopen voor Hegemann, hoe onwaarschijnlijk ook, dat zij niet zichzelf beschreven heeft met de titel. Misschien raken de kritieken haar en zal ze meer een verhaal schrijven dan een reeks emoties die een gebeurtenis moeten voorstellen. Hoe dan ook, Axolotl Roadkill is en blijft een niet geslaagde eerste poging.

Helene Hegemann – Axolotl Roadkill
Vertaald door Marcel Misset
Uitgeverij: De Arbeiderspers