De hele wereld is in de ban van de Klimaattop in Kopenhagen. Wereldleiders voeren discussies over wat te doen met de opwarming van de aarde. Dat wetenschap en politiek elkaar tegenspreken blijkt uit de nieuwsberichten van afgelopen dagen. Regisseur Franny Armstrong doet daar nog even een schepje boven op met de DVDrelease van The Age of Stupid.
Hel op aarde
Het is 2055. De aarde is veranderd in één grote hel. Overstromingen, stormen en branden beheersen onze geliefde planeet. Om even goed onder onze neus te wrijven dat dit onze eigen schuld is, neemt een man ons vanuit een groot documentatiecentrum terug mee in de tijd. De tijd waarin wij nu leven.
Schakelende beelden
De man (Pete Postlethwaite) laat ons een arsenaal aan filmpjes zien. Orkaan Katrina, de gevolgen van olie-winning in Nigeria, doorgeslagen vliegtuigmaatschappijen en de oorlog in Irak. Heen en weer schakelend tussen de verschillende beelden zien we wat tegenwoordig al veranderingen zijn van het klimaat en de gevolgen van het consumptiegedrag van de mens.
Oppervlakkig
De film zou een wake-up call moeten zijn voor de ´gewone´ burger. Men zou aan het denken gezet moeten worden en dit zou leiden tot veranderingen. Dit gebeurt niet door de oppervlakkigheid van de film. Er wordt niet diep op de onderwerpen ingegaan en geen opmerkelijke nieuwe kennis gedeeld.
Zonde van het geld
The Age of Stupid is eigenlijk niets meer dan een verzameling korte, aan elkaar geplakte stukjes nieuwsberichten en documentaires van afgelopen jaren. En ook werkelijk niets meer. Een goed idee had niet slechter uit kunnen pakken, en die vergelijking met Al Gore´s An Inconvenient Truth is eigenlijk een belediging voor mister Climate himself. Zonde van de tijd en het geld.
De DVD The Age of Stupid van Franny Armstrong ligt nu in de winkels.
|
Hm, niet mee eens. Doordat ze via persoonlijke verhalen laat zien wat de gevolgen zijn van de grotere krachten die op deze aarde werkzaam zijn (economische belangen (olie), oorlog (om olie & macht), orkanen al dan niet veroorzaakt door opwarming van de aarde en mismanagement van de Amerikaanse regering daarna.) krijgen de problemen juist een gezicht. Het presenteert minder nieuwe 'feiten' dan An Inconvenient Truth en door het behandelen van verschillende thema's gaat het ook minder de diepte in, maar het weet wel de weg naar je onderbuik te vinden. Belangrijkste dat bij mij bleef hangen was dat er toch iets vreselijk mis is met hoe we de wereld nu hebben ingericht en ik stelde mezelf de vraag wat ik daar als individu aan kan doen. Denk dat de documentaire iets meer credit verdient. |
