3D-effecten mogen niet baten voor The Final Destination
Kun jij je lot ontlopen? De personages in de vier Final Destination-films ontdekten op zeer pijnlijke manier dat dit niet het geval is. Net als de films zelf dat niet kunnen. Want bij een serie vervolgfilms raakt de koek vanzelfsprekend na een tijdje op. Ook deze vierde film in de Final Destination-serie bevestigt deze stelling. Ook al is dit deel in 3D.
Bloedige crash
“Denk je dat ik hier ben om naar het racen te kijken? Ik wil een crash zien!”, zegt de stoere knul Hunt aan het begin van The Final Destination. Hunt zit met zijn beste vriend Nick, diens vriendinnetje Lori en vriendin Janet bij een autoracebaan. Nick heeft het visioen van een crash op de racebaan, eentje die een aantal toeschouwers – waaronder zij zelf – het leven zal kosten. Op het nippertje vlucht het viertal de tribune af en inderdaad… een crash maakt op bloedige wijze een einde aan tientallen levens. Pech voor de vier vrienden: de Dood is nog lang niet klaar met ze. Kan Nick de Dood te slim af zijn?
Semi-ongelukjes
Laat The Final Destination alsjeblieft het laatste deel in deze serie zijn! Wat begon met een zeer originele film is verzand in een filmserie die zichzelf veel te vaak herhaalt. Dat was vanaf Final Destination 2 (van regisseur David R. Ellis, die ook dit laatste deel regisseerde) al zo: dezelfde verhaalstructuur met inwisselbare personages. Aan het begin een grote crash (vliegtuig, snelweg, achtbaan, racebaan) gevolgd door kleine semi-ongelukjes. Bij deel drie was er al sprake van metaalmoeheid maar nu is de koek definitief op.
3D werkt in het nadeel
Dat The Final Destination in 3D is, werkt eerder in het nadeel van de film dan in het voordeel. Haarscherp beeld - waarbij de acteurs en sets bijna aan te raken zijn - is natuurlijk prachtig, maar de speciale effecten vallen zo tegen. De bloedspetters en ingewanden die rakelings op je af komen zijn toch duidelijk van de harde schijf afkomstig. Om nog maar te zwijgen over de slang die tegen het einde van de film in beeld verschijnt. Wat dat betreft deed My Bloody Valentine 3D het eerder dit jaar toch een heel stuk beter en leuker.
Lage geloofwaardigheidsfactor
Als je alledrie de voorgaande films van Final Destination gezien hebt, weet je wat er komen gaat en welke ‘verrassingen’ je staan te wachten. Nou ja, het verrassingselement was er in deel drie al af. Juist doordat het trucje al drie keer herhaald is, valt de overdosis toeval extra op. Irritant, omdat dat deel één juist zo leuk maakte. Alles kon allemaal zo maar gebeuren en het bleef redelijk realistisch. Qua geloofwaardigheid scoort The Final Destination een 0,0.
Geen zin an
Wel erg tof is de scène in de wasstraat maar daar blijft het helaas bij. Ook lijkt het alsof soms hele happen uit het verhaal ontbreken. Wanneer Nick samen met een ander personage uit het ziekenhuis loopt na een dood die ze niet hebben kunnen voorkomen, doen ze alsof er niets aan de hand is. Het eind is ook stroef: alsof de makers er geen zin meer in hadden en er toch nog iets van wilden maken. Nog een smet op een filmsersie die ooit zo leuk aftrapte. Rest in pieces.
The Final Destination: 3D draait vanf 3 september in de bioscopen.
