{text_bijlagen}

125 grote liefdes is wirwar van werken
125 grote liefdes is wirwar van werken
125 grote liefdes is wirwar van werken

125 grote liefdes is wirwar van werken

07 oktober 2008

Als je romantische taferelen verwacht bij de tentoonstelling 125 grote liefdes zit je goed verkeerd. Vereniging Rembrandt bestaat 125 jaar en dat wordt gevierd met een expositie van de favoriete werken van de vereniging die door hen voor Nederland zijn aangekocht. Fantastisch natuurlijk, zo’n jarige kunstsponsor, maar willen wij deze verzameling ook graag zien?

Wirwar van werken
Bij het betreden van de eerste zaal raak je al een beetje in de war. Alles hangt door elkaar, het is een wirwar van totaal verschillende werken. Het overzicht ontbreekt. Het grote probleem is dat het thema de werken niet verbindt, zoals bij de Van Gogh-tentoonstellingen Millais, Barcelona1900 en Rembrandt/Caravaggio wel het geval was. Er is een poging gedaan om de kunst te rangschikken. Beeldjes bij elkaar, moderne kunst min of meer bij elkaar, schetsen bij schetsen. Toch blijft het een vreemde gewaarwording. Je gedachten springen van een Mondriaan naar een Vermeer, van een Van Baburen naar een Picasso, van een Rietveld naar een Aelbert Cuyp. En wat doet die zwartfigurige amfoor daar?

Parels Caillebotte en Mankes
Eerlijk is eerlijk, er hangen parels tussen. Een schilderij van Gustave Caillebotte is daar één van. We zien een zwaar zwart hekwerk waar de schilder (waarschijnlijk op zijn hurken doorheen glurend) een paard en wagen voorbij ziet komen. De zachte pasteltinten van de straat beneden hem vormen een volmaakt contrast met het donkere balkon. Adembenemend mooi is ook het uitzicht dat Jan Mankes schilderde vanuit zijn atelier te Eerbeek. De koude van de sneeuw is haast voelbaar en het mysterieuze intrigeert met hoge mate.

Geen informatie, geen feest

Wanneer je meer wilt weten over deze wonderschone werken heb je weinig tot niets aan de bijschriften. Deze vertellen namelijk niet over de inhoud van de werken, het leven van de kunstenaar of de periode waar ze uit voortgekomen zijn. Deze vertellen enkel en alleen over de aanschaf ervan. Het is duidelijk het feestje van de Vereniging Rembrandt. Hopelijk hebben zij er wel van genoten.


Gezien: 125 grote liefdes in het Van Gogh Museum, te Amsterdam. Nog te zien t/m 18 januari 2009. Meer info: www3.vangoghmuseum.nl
 

 

Never would have thunk I would find this so inisdpeansble.

Je naam: woensdag 18 januari 2012

Eindelijk een tentoonstelling zonder de 'klassieke' museale sturing. We hoeven niet altijd alles te weten over de kunstenaar. Dit hebben we in legio andere tentoonstellingen allemaal al een keer gelezen. Ik wil zelf bepalen wat ik van de tentoongestelde kunst vind. Daar heb ik de sturing van het museum of de ouderwetse tijdslijnen van de kunstgeschiedenis niet bij nodig. Het museum is een conservatief instituut en dit beaamt de vereniging hiermee. Deze dubbele laag geeft mij plezier. Natuurlijk wil de bezoeker zo’n verzameling werk zien. Zo kan de bezoeker gelijk besluiten of hij/zij lid blijft van de vereniging. Een mooi gebaar van Vereniging Rembrandt dus. Ik zie het als een verademing dat ik niets moet in het museum. Gewoon rondlopen in een ruimte met mooie dingen en vooral kijken, niet lezen. Lezen kan ik in een boek als ik het ècht wil weten. De keuze staat centraal. Bij de bezoeker en bij de Vereniging Rembrandt.

Suzanne Klüver: woensdag 08 oktober 2008
print terug mail
nieuwsbrief
einde: stop met scrollen