“Woeste Hoogten, Rusteloze Zielen” mag minder woest en rusteloos

In 1847 kwam de eerste versie van het enige boek uit dat Emily Brontë ooit heeft geschreven: Woeste Hoogten, oorspronkelijk Wuthering Heights. Het boek is meerdere keren verfilmd en bewerkt voor het theater. Vanaf 24 oktober kan daar een nieuwe uitvoering aan worden toegevoegd. Theater Artemis heeft er in samenwerking met theater Antigone een toneelstuk van gemaakt voor een publiek vanaf 13 jaar. Gedurfd, zoals ze het zelf promoten, is dat zeker. Maar of die durf positief of negatief kan worden opgevat, is minder duidelijk.

…Woeste Hoogten?

Woeste Hoogten slaat op de naam van het gebied waar het stuk zich afspeelt. Daar wonen en spelen Cathy en haar broer Patrick. Het spelen wordt echter beëindigd wanneer hun ouders een straatjongetje, Heathcliff, adopteren. Deze beestachtige jongen wordt hevig verliefd op Cathy, die steeds meer met hem optrekt. Hij is verscheurd van verdriet wanneer zij met Edgar trouwt, een verfijnde en rijke man. Heathcliff loopt weg en komt een aantal jaren later steenrijk, aantrekkelijk en sterker dan ooit terug. Dan begint de ellende pas goed!

 

Afschuwelijk, maar niet slecht

Ellendig is het gevoel dat je aan het toneelstuk overhoudt, maar dit is de bedoeling. Het oorspronkelijke boek ademt een gevoel van misère uit en dat hebben ze goed weten over te brengen. Hoofdpersonen worden veel door andere acteurs in het rond gesmeten en dit doen ze overtuigend. Sowieso wordt de hele tijd op zeer hoog niveau gespeeld. Alles is goed verstaanbaar en zelfs dreiging wordt natuurlijk uitgestraald. Ook de sfeervolle belichting laat je in de emoties van Cathy en de anderen mee voelen, zelfs in die van de schepper van het verhaal. In dit opzicht is het zeker een geslaagd stuk.

 

Een grote steen

Als je echter in gedachten houdt dat je onderdeel van het bedoelde publiek bent op de leeftijd van dertien jaar, is met zekerheid vast te stellen dat men de plank met meters heeft gemist. Het geheel wordt na afloop een grote steen waarmee je zeult: zwaar, niet doordringbaar en je weet ook echt niet wat je er mee aan moet. Inderdaad, het gevoel is goed overgebracht, maar dat komt deels door de ellendigheid die je voelt in je hoofd omdat je het toneelstuk niet snapt. Artemis lijkt een beetje te zijn vergeten dat maar een paar mensen meerdere keren naar het stuk komen kijken en hebben het daarom te vaag gemaakt. Volwassen, gerijpte mensen kunnen er misschien wel de vinger op leggen, maar voor jongeren blijft het idee achter de doeken een half mysterie.

 

De volgende alstublieft…

Dat is jammer. De zes spelers gebruiken soms vage, bijna clichématige zinnen als ‘Hij is meer mezelf dan ik ben.’ Deze zweverige uitspraken onderscheiden zich niet van zinnen die gebruikt worden door een dozijn waardeloze amateurschappen. Door het totaalplaatje wat simpeler te houden, zou de impact van het stuk veel groter kunnen zijn. Niet bepaald een moet-je-heen dus, maar de gezelschappen zijn ook niet ten dode opgeschreven.

 

Woeste Hoogten, Rusteloze Zielen van theater Artemis en theater Antigone

Gezien op 24 oktober

Meer informatie: www.artemis.nl