‘Ik zeg: doen!’ niet overtuigend

Ben van Balen brengt dit jaar zijn tweede boek over irritante taal op de markt. Naar aanleiding van zijn weblog www.irritaal.nl verzamelde hij taalergernissen zoals ‘goeiemoggel’, ‘doe je ding’ en ‘gepieperd’. In Ik zeg: doen! komen minder voor de hand liggende irritaalmomentjes aan bod. De ergernissen zijn niet altijd even herkenbaar waardoor het boek niet zo grappig en overtuigend is als verwacht.

Irrischaal
Elk voorbeeldje van irritante taal wordt uiteengezet in een kort stukje van 1 of 2 pagina’s. Onderaan het stukje staat een cijfer, de zogenaamde irriscore. Van Balen geeft hiermee het irritatiegehalte van het taalfenomeen aan. Jammergenoeg zijn de stukjes en de scores niet altijd even spontaan. Na de eerste 20 bladzijden wordt de irrischaal een ‘moetje’.

Noes
“Op Radio 1 hebben vooral de vrouwelijke presentatoren het niet meer over nieuws, maar over noews of noes.” Dat het in dit voorbeeld gaat over de invloed van het Engels op het Nederlands is duidelijk, maar het is niet de eerste taalirritatie die bij de gemiddelde persoon opkomt. De schrijver zoekt naar moeilijkheden om zijn boek – of weblog – maar te vullen. De toevoeging aan het eind van dit stukje geeft de doorslag: “Baat het noet dan schaadt het noet, dus ik ben benoewd of een 6 op de irrischaal kan bijdragen aan de vernoetiging van noes.” De voorbeelden zijn te vergezocht om nog een glimlach op het gezicht te toveren.

Even kostelijk ergeren
“Er zijn weinig dingen die zo opluchten als je even kostelijk ergeren”. Ondanks de herkenbare voorbeelden van taalbederf zoals de woorden dan en als, het overmatig gebruik van spaties en ‘hun hebben’, geeft het boek je niet de gelegenheid om je kostelijk te ergeren. Jammer.

Ik zeg: Doen! – Ben van Balen
Mei 2010 Uitgeverij Sirene
Meer info: www.irritaal.web-log.nl