Mogwai? Nee, dankje

Toen muziek uitgevonden werd stond het al onmiddellijk los van andere ontdekkingen. Dit omdat het een van de weinige uitvindingen was die niet tot praktische doeleinden diende, maar voor esthetische : muziek is mooi bedoeld. Het moet ons kunnen raken, vervoeren, gelukkig maken. Muziek troost, ondersteunt, gooit ons terug in het heden. Om deze redenen kan de nieuwe CD van Mogwai, Hardcore Will Never Die, But You Will, dan ook eigenlijk vanaf het begin der tijden al geen muziek genoemd worden.

Ondefinieerbare chaos
Er kan namelijk geen mens bestaan die zich getroost kan voelen door de enorme hoeveelheid herrie die Mogwai in elk nummer weet te stoppen. Bij Deadline.nl hebben de redacteuren oprecht hun best gedaan om iets gevoeligs in de chaos van de meeste nummers te ontdekken, maar helaas: een mogelijke mooie melodie is compleet ondergesneeuwd door een soort ruis die zich het best laat definiëren als een natte scheet door een distortion-pedaal. Jammer, want de bandleden van Mogwai beheersen hun instrument duidelijk goed.

Ok, vooruit…
Dit laatste wordt duidelijk door het enige echt mooie nummer op Hardcore Will Never Die, dat ironisch genoeg ‘White Noise’ heet. Hier is gekozen voor mooie melodielijnen, die deze keer ook daadwerkelijk te horen zijn. De drums passen erbij en voor een keer weet zelfs de ruis iets aan het nummer toe te voegen.

Oud-Jiddische kwalen
Maar: direct daarna krijgt de onwetende luisteraar de blubber van ‘Mexican Standoff’ over zich heen, gevolgd door de kers op de haringtaart: ‘Rano Pano’. Dit laatste onding is wel zo bizar, dat we niet anders kunnen concluderen dan dat de titel Oud-Jiddisch is voor ‘oorpijn’. De herrie waarnaar je luistert zou namelijk niet misstaan onder zo’n irritante Franse luistertoets, waarbij ze expres na het interview geluiden hebben toegevoegd om het bizar snelle gekwebbel nog net iets moeilijker om te volgen te maken.

Grenzen van de muziek
Wat wilde Mogwai dan bij Odin? In het verkoperspraatje van de PR-agent zullen waarschijnlijk zinnen te vinden zijn als ‘het opzoeken van de grenzen van de muziek’, of ‘waar ontmoet ritme de rand van het organische’, of nog meer van dat quasi-intellectuele gedoe waar de wereld geen snars beter van wordt. Wij zouden Mogwai aan willen raden om een paar stapjes terug te nemen als ze de grens willen vinden. Veel liever zien we echter nog dat de artiesten ophouden met dat puberale gedoe en fijne geluiden gaan maken – daar wordt de wereld een stuk mooier van.

Hardcore Will Never Die, But You Will ligt vanaf nu in de winkel.
Meer info op www.mogwai.co.uk

Leuk artikel? Deel het met je vrienden!

Geef een reactie