Merel Beuk: Mijn rol in Tino Sehgal’s This progress

Over koetjes en kalfjes praten heeft me nooit echt geïnteresseerd: als kind al vond ik echte verhalen achter personen veel boeiender. Wat gaat er schuil achter de luchtige glimlach van de buurvrouw? Hoe ziet het leven van mijn docent eruit buiten school? Kortom, wat zijn de echte verhalen van mensen? Als levend kunstwerk in Tino Sehgal’s This Progress was het mijn rol om daarachter te komen. That’s right: ik bekeek geen kunstwerk, ik wás er een!

A year at the Stedelijk: Tino Sehgal
Tino Sehgal is een kunstenaar die geen tastbare kunst maakt, maar situaties creëert met mensen. Gedurende 2015 exposeert hij iedere maand een ander stuk in het Stedelijk Museum in Amsterdam en in oktober was This Progress aan de beurt, waar Deadline al eerder over heeft geschreven (Nieuwsgierig?). Lopend door grote, witte ruimtes voert de bezoeker in ongeveer vijftien minuten intensieve gesprekken met vier verschillende generaties. De eerste generatie, een kind van een jaar of tien, neemt de bezoeker mee naar een lege ruimte en stelt de volgende vraag: ‘What is progress?’. Na het formuleren van een antwoord wordt de bezoeker verrast door de volgende generatie.

Tieners
Dat ben ik, één van de tieners. Zoals het tieners en studenten betaamt, begin ik met het stellen van vragen; dieper ingaand op het antwoord van de bezoeker. Ondanks dat de meeste mensen iets antwoorden in de trant van ‘verandering’ of ‘dat dingen beter worden’, is ieder gesprek uniek. Met de ene bezoeker heb ik een filosofische discussie over wat vooruitgang nou écht is, de ander geeft zijn ongezouten mening over de gang van zaken in onze maatschappij. Maar de meeste bezoekers vertellen iets persoonlijks. Ik sprak met een jongen in de twintig over zijn opa die een aantal jaren geleden was overleden en Alzheimer had. Ik sprak met een veertigjarige vrouw die jaren geleden voor haar man naar Nederland was geëmigreerd over de heimwee naar haar familie in Engeland en het gevoel van thuis dat ze hier nooit heeft gevonden.  Ik luisterde hoe een vrouw van zestig mij vertelde dat ze met twee van haar kinderen nooit echt contact heeft kunnen maken. Wauw, wat een intense ervaring was dat!

Niet in woorden te vatten
Het is onmogelijk om maar een fractie van de gesprekken die ik heb gehad goed te beschrijven: na iedere dienst zit mijn hoofd weer vol met alle interessante en emotionele verhalen die ik heb gehoord. Dit bijzondere project toont maar weer dat iedereen zijn eigen verhaal heeft en dat vooroordelen er zijn om te worden ontkracht. Ik mag alleen maar hopen dat mijn gesprekken en die van de andere ‘kunstwerken’ op een klein deel van de bezoekers net zo’n enorme indruk hebben gemaakt als op mij. Een ding is in ieder geval zeker: Tino Sehgal’s project laat niemand onbewogen.

Project: This Progress
Was te bezoeken: tot t/m 31 oktober 2015
Vormgever: Tino Sehgal
Fotocredits: Het Stedelijk Museum en John Lewis Marshall
Locatie: Het Stedelijk Museum, Amsterdam
Meer informatie: www.stedelijk.nl

Leuk artikel? Deel het met je vrienden!

Geef een reactie