★★★★ Ella Marija Lani Yelich-O’Connor kwam in 2012 uit het niets met haar zelf-uitgebracht The Love Club EP. In 2013 was haar artiestennaam Lorde een gevestigde naam in de muziekwereld door haar eerst album Pure Heroine. De artieste won met dit album alle prijzen en werd zelfs door David Bowie de toekomst van muziek genoemd. Zal haar tweede album Melodrama laten zien dat ze deze titel verdiend of was zij slechts een eendagsvlieg?

Onzekere toekomst

Pure Heroine kwam in 2013 keihard de popwereld binnen met singles als Tennis Court en Royals. Het album was een verfrissende donkere aanblik in een mierzoete popwereld waar Katy Perry en Taylor Swift aan de macht stonden. Dit onzekere tienermeisje wist precies hoe ze een generatie moest aanspreken met een koele elektronisch productie en een unieke stem. Lorde was meteen een succes.

Nadat Lorde haar talent had laten zien, kwam er weinig uit de zangeres maar koos ze haar momenten goed uit. Dit heeft ze gedaan door middel van een aantal interessante projecten. Zo stond ze met Nirvana op het podium, deed ze mee op de soundtrack van The Hunger Games, werkte ze samen met Disclosure en liet ze haar stem horen tijdens de tribute voor overleden zanger David Bowie. Lorde heeft dus niet stil gezeten en was op haar 18 verjaardag meer dan 11 miljoen Dollar waard. Nu moest het publiek alleen nog wachten op een nieuw album.

Het rijk alleen hebben

Dit nieuwe album kwam in de vorm van Melodrama. Volgens Lorde is dit meer een conceptalbum dat het thema van alleen zijn verkend. Het thema komt heel sterk naar voren op dit album in de vorm van liefdesverdriet en plotselinge bekendheid. Lorde straalt emoties uit zoals ze nog nooit heeft gedaan. Een grote invloed op dit album moet het beëindigen van haar relatie met langdurige vriend James Lowe zijn. Melodrama geeft goed weer hoe het onzekere tienermeisje heerlijk bijdehand is geworden maar alsnog even onzeker is als een normale adolescent. Lorde is wijzer geworden.

Het album begint meteen sterk met Green Light, een diepgeworteld bericht naar een ex die in haar hoofd blijft. Ze wilde het allemaal laten horen in dit elektronisch synthesizer rollercoaster rit vol herinneringen aan de mooie relatie, maar dit komt er uit als woede.  “But I hear sounds in my mind/Brand new sounds in my mind,” laten duidelijk zien dat ze bezig is te genezen van de relatie. Dit elektronisch dreigende geluid wordt op The Louvre weer ingewisseld door een simpele gitaar opening met een ambient beat. Een fijn tekstueel meesterwerk over een relatie die goed genoeg was maar nu opgehangen mag worden aan de muur. But we’re the greatest, they’ll hang us in the Louvre / Down the back, but who cares, still the Louvre. Daarnaast brengt dit nummer een prachtig harmonie op alle elementen.

Alleen zijn komt sterk naar voren in Liability, een pijnlijk eerlijk ode aan wereldfaam en de eenzaamheid die erbij komt. The truth is I am a toy that people enjoy / ‘Til all of the tricks don’t work anymore / And then they are bored of me. Lorde speelt hier alleen, achter een piano en staat op het punt om in huilen uit te barsten, buitengewoon prachtig. Sober laat een extreem goed staaltje productiewerk horen en combineert meerdere synths, drums en zanglijnen met elkaar tot één logisch geheel. Perfect Places geeft ons een kijkje in een generatie gedreven door drank, drugs en seks momenten, en de perfecte plaatsen die na een roes een illusie blijken te zijn. All the nights spent off our faces / Trying to find these perfect places / What the fuck are perfect places anyway?

Negatief aspect van kwaliteit

Er is weinig aan te merken op de tweede album van de Nieuw-Zeelandse zangeres in verband met de almost perfect kwaliteit die ze aflevert. Dit zorgt ervoor dat een nummer als Supercut wordt ondergesneeuwd. Supercut is op zichzelf geen slecht nummer maar dit kan door iedereen gemaakt worden. Voor Lorde is dit gewoon te makkelijk met te weinig inspiratie, ondanks de lekker luisterbaarheid van dit nummer. Daarnaast wordt het melodramatisch thema net te ver doorgetrokken op Writer in the Dark. De negatieve aspecten van een relatie met Lorde wordt net teveel in je oren gegoten. I am my mother’s child, I’ll love you ‘til my breathing stops / I’ll love you ‘til you call the cops on me. Dit is erg jammer omdat dit nummer vocaal erg sterk is.

Het album Melodrama laat zien dat Lorde zichzelf echt de toekomst van muziek mag noemen. Ze is letterlijk de stem van haar generatie en doet dit met haar eigen unieke stemgeluid. De zangeres is volwassen geworden, heeft veel ervaring opgedaan en kan dit overdragen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Qua geluid zal Lorde nooit de meest commerciële artiest van de wereld worden maar dit maakt haar niet uit. Lorde is letterlijk een uniek concept en zorgt ervoor dat ik mijn vertrouwen in de popmuziek blijf houden.

Geluisterd naar: Melodrama
Artiest: Lorde
Verkrijgbaar vanaf: 16 juni 2017
Platenlabel: Lava Records
Meer info vind je op: https://lorde.co.nz/