★★★★★   De ouders van Owen Suskind krijgen in de jaren 90, als Owen drie is, te horen dat hun zoon autisme heeft, vanaf dan stopt hij met praten en leert hij de wereld om hem heen te begrijpen via Disney films. Dit verhaal is beslist geen sprookje, het is een documentaire waarmee regisseur Roger Ross Williams de kijker van begin tot eind weet de boeien.

Aangrijpend
Tot zijn derde is er bij Owen niets aan de hand, maar daarna begrijpt hij de wereld om hem heen niet meer, zijn ontwikkeling blijft achter. Dit verhaal wordt verteld door Owen zelf, zijn broer Walter, maar vooral door zijn ouders. Hun oprechtheid is aandoenlijk, ze maken het verhaal niet mooier dan dat het is. De ouderwetse beelden van Owen vroeger zien er niet gelikt uit. Ze worden goed afgewisseld met foto’s van toen en schitterende animaties die je doen denken aan ‘Kirikou en de Heks’. De beelden lopen vlekkeloos in elkaar over en in de herhaling ervan zit de kracht. Zo kijkt Owen naar een strijdscène uit Peter Pan, en even later zie je de kleine Owen die met zijn vader aan het stoeien is.

De stem van Disney
Owen kijkt Disney films met zijn broer Walter, omdat hij daar het gelukkigste van wordt. Hij kent van elke Disney film de teksten van begin tot eind. Zodra hij de stemmen nadoet, schiet je spontaan in de lach en dat levert Mr. Bean-achtige taferelen op. Op zijn vijfde kijkt hij naar ‘De Kleine Zeemeermin’ en begint hij even te praten. Hij zegt: “Juicervoice”. Zijn ouders gaan ervan uit dat hij “juice” wil, maar uiteindelijk blijkt het om “Use your voice” te gaan, een zin uit ‘De Kleine Zeemeermin’. Totdat Owen’s vader besluit om knuffel Jaggo (uit ‘Aladdin’) om zijn arm te doen en hiermee iets aan Owen te vragen. Owen begint weer te praten, hij vertelt dat hij het liefste nieuwe vrienden wil maken, zoals Mogli. Op zijn speciale middelbare school wordt hij gepest, waardoor hij besluit om te tekenen. Honderden bladzijden gevuld met randpersonages, Owen ziet zichzelf als de beschermer hiervan.

Kleine jongens worden groot
Je ziet Owen’s weg naar volwassenheid, zo studeert hij af op zijn drieëntwintigste en gaat hij uit huis, dit proces is voor iedereen herkenbaar. Elke ouder wil dat zijn kind goed terecht komt, maar hoe zeer de Disney films Owen ook helpen, ze bieden niet altijd een oplossing. Als Owen een vriendin heeft, legt zijn broer aan hem uit dat je zoent met je tong en dat er ook seks is, want verder dan een kus op de mond gaan deze klassiekers niet. Af en toe springen de tranen in je ogen, maar die worden afgewisseld met een glimlach, want tijdens de film leef je mee met Owen. Als er tegen het einde van de film nog een verrassing is voor Owen, houd je het niet droog. Alles klopt van begin tot eind en dat maakt ‘Life, Animated’ fantastisch!