Al bijna 6 jaar geleden is het dat Een weeffout in onze sterren uitkwam. Het boek werd razend populair en werd zelfs verfilmd, en ook de andere boeken van John Green waren zeer succesvol. Daarna bleef het een hele tijd stil, maar nu is er dan eindelijk toch een opvolger. Schildpadden tot in het oneindige is serieuzer en volwassener dan de voorgangers, maar toch doet het sterk denken aan de boeken waar we een paar jaar geleden allemaal verslingerd aan waren.

Gedachtespiralen
Aza is 16 jaar en heeft last van een angststoornis. Ze wordt, zoals ze zelf zegt, meegetrokken in “gedachtespiralen” waar ze bijna niet uit kan komen. Als een miljardair uit haar buurt vermist raakt gaat ze met haar beste vriendin Daisy op onderzoek uit, maar de zoon van de miljardair zorgt voor afleiding. Het plot van het boek is echter niet het belangrijkste, zoveel gebeurt er namelijk helemaal niet. Veel belangrijker is de manier waarop je de gedachten van Aza volgt, want het boek geeft je echt een inkijkje in het leven van iemand met een angststoornis. Hoe de schrijver zich zo goed kan verdiepen in die situatie is trouwens ook te verklaren, John Green heeft zelf namelijk ook al zijn hele leven last van dwanggedachtes.

Volwassen geworden
Schildpadden tot in het oneindige is in veel opzichten anders dan zijn voorgangers. De toon is serieuzer, volwassener en misschien zelfs filosofischer. De spannende avonturen zijn niet zozeer belangrijk, maar juist alles wat zich in het hoofd van Aza afspeelt. Toch zijn er ook veel herkenbare elementen. De metaforen vliegen je om de oren, de scholieren zijn slim en welbespraakt, er raakt iemand vermist, de karakters hebben aparte namen en mensen worden verliefd. Het klinkt bijna voorspelbaar, maar dat wordt het geen moment. Samen met de lezers is John Green als schrijver volwassen geworden, en als je 6 jaar geleden een fan was, zul je dat nu nog steeds zijn.