Interview met Mara Aronson: ‘Als productieleider heb je een dikke huid nodig’

‘Er lopen hier wel wat maffe mensen rond hoor!’ zegt Mara Aronson gekscherend als ze naar de kantine van de Theaterschool in Amsterdam loopt. Ze studeerde er in de zomer van 2012 af als productieleider theater, maar is dit voorjaar even terug voor de productie van My name is Nobody, de afstudeervoostelling van regiestudente Eva Tijken. Ook werkt ze sinds het behalen van haar diploma samen met Kofferband, een van de Nieuwkomers van Orkater, een Amsterdams muziektheatergezelschap. Wat doe je eigenlijk, als productieleider?

Het vak
‘Het takenpakket is voor iedere productieleider weer net iets anders, maar in principe faciliteer je alle zaken rondom de voorstelling,’ vertelt Mara over haar vak. Het klinkt nogal breed, en dat is het volgens haar ook. ‘Vergelijk het met eilandjes. Een eilandje voor de afdeling techniek, een eilandje voor de regisseur, een eilandje voor het decor, et cetera. Ik zit daar tussenin en moet ervoor zorgen dat alle neuzen dezelfde kant op staan.´

Metalen bloemen
´Stel, de regisseur wil een gigantische, metalen bloem op het podium. Dan ga ik bij de techniek checken of dat mogelijk is. Die zeggen: “Ja dag, metaal is veel te zwaar! En wij moeten het allemaal steeds maar versjouwen en in elkaar zetten.” En dan blijkt ook nog eens dat zo’n bloem niet in het budget past. Dan moet je dus een nee verkopen aan de regisseur.’ Alleen nee verkopen is volgens haar trouwens niet genoeg. ‘Een goede productieleider denkt mee en kan misschien met goede suggesties komen. Je kan bijvoorbeeld alvast kijken naar de mogelijkheden van een lichter materiaal. Of overleggen of kleine bloemetjes ook goed zijn.’

Budget
Productieleiders zijn trouwens niet alleen bezig met de onderlinge communicatie binnen een productie, ze zijn ook verantwoordelijk voor bijvoorbeeld de agenda en het budget. ‘Hoe groot dat budget is? Daar kan ik niet heel duidelijk over zijn, maar als je nog op de Theaterschool zit is dat ongeveer €1000,- en bij professionele theatergezelschappen is dat een nulletje meer…’

Brandjes blussen

‘Voor dit beroep heb je wel een dikke huid nodig,’ voegt Mara toe. ‘Je krijgt veel te maken met stress. Vooral in het eerste en het tweede jaar van mijn opleiding heb ik wel eens wakker gelegen. Ik heb bijvoorbeeld echt pijn in mijn buik gehad tijdens mijn stage bij de Nederlandse Dansdagen in Maastricht. Ik regelde een speciale dansworkshop voor scholieren, maar de vrouw die dat gaf had drie uur vertraging met de trein. Terwijl zij op een of ander station stond te wachten had ik een woeste directrice van het festival aan de lijn en moest ik de scholieren, die betaald hadden voor de workshop, vertellen dat het allemaal niet door ging. Dan moet je echt brandjes blussen. Uiteindelijk heb ik de workshop kunnen verzetten. Die stress, dat is nu een stuk minder. Daar leer je in die vier jaar wel mee omgaan.’

Twintig kilo deeg
Toch is het allemaal niet zo zwaar als het klinkt, benadrukt Mara. Haar gezicht klaart helemaal op als ze vertelt over die ene keer dat ze twintig kilo deeg moest zien te regelen voor een voorstelling die tien keer zou spelen. ‘En deeg bederft in twee dagen, dus ik moest een goedkope manier vinden om zo vaak aan twintig kilo deeg te komen. Uiteindelijk vond ik een bakker die dat wel wilde doen, ik hoefde er alleen nog voor te zorgen dat het het iedere keer vervoerd werd. Dat zoiets dan lukt, daar kan ik zó lang gelukkig over zijn!’

Gesproken met: Mara Aronson, freelance productieleider theater
Kun je kennen van: haar werk voor o.a. Kofferband (www.orkater.nl) en binnenkort van de voorstelling My name is Nobody van Eva Tijken, die van 27 mei tot 1 juni te zien is in theater Frascati. (www.uitburo.nl)

Leuk artikel? Deel het met je vrienden!

Geef een reactie