Haldern Pop 2016: Duitse gemoedelijkheid met een scherp randje

Kleine muziekfestivals hebben misschien niet het budget om de grootste bands te boeken, maar op Haldern Pop maalt niemand daarom. Het festival vindt dit jaar voor de 33e keer plaats in het dorpje Haldern, net over de Duitse grens bij Kleve. Enkele dagen vóór het driedaagse festival kondigt de organisatie nog snel een grote naam aan: ‘Sicherheit ist headliner!’ Naar aanleiding van de gespannen situatie in Duitsland wordt er een serie veiligheidsmaatregelen aangekondigd. Veel bezoekers laten weten verontwaardigd te zijn en vrezen voor de teloorgang van dit kleine festival. Het valt allemaal reuze mee: wat extra bewaking die bezoekers vluchtig fouilleert en kluisjes voor tassen. Haldern Pop blijft een gemoedelijk festival. Dat is het al 33 jaar en die paar politieagenten extra doen daar ook dit jaar niets aan af. Daan is er ook bij en doet verslag in woord en beeld.

Avontuur en verbijstering op donderdag
De gemoedelijkheid is ook terug te zien in de line-up: veel bandjes waarvan je best een plaatje op de achtergrond kunt opzetten als je oma op visite komt. Desalniettemin is er ook genoeg avontuurlijks geboekt dit jaar: Amber Arcades bijvoorbeeld. Op plaat klinkt de band rond Annelotte de Graaf (uit ons eigen Utrecht) degelijk en netjes. Live durft ze hier best vanaf te wijken. De dromerige rock met mooie melodieuze gitaarlijntjes doet denken aan Real Estate. Met een heerlijk gejaagde drummer en gitaristen die het avontuur op durven te zoeken geeft dit vijftal een steengoed optreden. Alleen jammer dat we ervoor naar Duitsland moesten.

Amber ArcadesAmber Arcades

Grootste naam op het affiche is ongetwijfeld Damien Rice. De Ier schotelt zijn publiek sinds enkele jaren akoestische optredens voor, waarbij het publiek naar hartenlust kan meezingen. Nu heeft hij een heel arsenaal aan effectpedalen laten aanrukken. Veel nummers ontaarden halverwege in een kolkende brei van overstuurde gitaren en een meermaals over elkaar geloopte stem van Damien Rice. Het publiek op Haldern Pop is op zijn zachtst gezegd verbouwereerd. Speciaal voor de gelegenheid aangestoken sterretjes worden vertwijfeld in het rond gezwaaid. Wil Damien Rice zijn publiek wegjagen? In ieder geval de mensen die voor de lieve singer-songwriter met zijn mislukte liefdes komen, maar voor wie het live allemaal niet te moeilijk en te hard moet worden? Moeilijk wordt het vanavond, en hard ook.

Engagement op vrijdag
Vandaag is de dag waarop de modderige velden in het zonnetje kunnen opdrogen. Vandaag is ook de dag van de (politiek) geëngageerde bands. Londenaar Michael Kiwanuka komt oorspronkelijk uit Oeganda en bezingt zijn afkomst op zijn onlangs uitgebrachte album Love & Hate. Hoewel niet erg spannend en zeker niet geschikt voor het hoofdpodium, komt zijn boodschap wel duidelijk over. Kiwanuka bezingt de ambigue relatie die hij als zwarte man heeft met Europa: ‘I’m a black man in a white world.’ Ook vandaag is dit letterlijk het geval: zowel zijn begeleidingsband als 99,9% van het publiek is blank. Jammer, maar het is een probleem waar de meeste Westerse muziekfestivals mee kampen.

AlgiersAlgiers

Krachtiger en vooral meeslepender wordt politiek engagement verwoord door Algiers. Het viertal uit Georgia predikt zwart activisme. Algiers heeft muzikaal ook zeker wat te vertellen. De soulvolle stem van frontman Franklin James Fisher wordt gecombineerd met stevig gitaarwerk. Zwarte slavenliederen op Westerse punk: de furieuze geestdrift waarmee de vier op het podium staan pakt je vast en laat niet meer los. Een onvergetelijk optreden.

Dan Stargaze. Sommige bezoekers van Haldern Pop kunnen die naam niet meer horen, omdat het collectief als huisorkest van het festival fungeert. Misschien iets te vaak komt Stargaze een nummertje meespelen bij andere bands. Vandaag echter geen samenwerking, maar een ode aan muzikale grootheden die niet meer optreden: David Bowie en Boards of Canada. Vooral de ode aan Boards of Canada is lastig, omdat het werk van Boards of Canada louter elektronisch is. In de stampvolle kerk van het dorpje Haldern worden de meest ondenkbare voorwerpen ingezet om de gelaagde elektronica met instrumenten uit te voeren. Stoffer en blik, schuurpapier en zelfs een kartonnen doos vormen een verbluffend mooie aanvulling op de al aanwezige instrumentatie.

De mooiste locatie van Haldern Pop is zonder twijfel de Spiegeltent, een ronde circustent met roodfluwelen dak. Het geluid is subliem en veel artiesten stijgen hier boven zichzelf uit. The Vryll Society maken hier gebruik van een al vaker toegepast recept: psychedelica uit de jaren 70, uitgevoerd met de effectpedalen van 2016. De in zichzelf gekeerde frontman krijgt de hele Spiegeltent mee in zijn universum, en dat is een prestatie te noemen.

The Vryll SocietyThe Vryll Society

De scherpe randjes van de zaterdag
Op een festival met veel folk en redelijk beheerste gitaarbandjes heeft een deel van het publiek weleens behoefte aan lawaai. Veel lawaai. Twee bands op de laatste dag weten van deze behoefte uitstekend gebruik te maken: The Graveltones en Yak. Vooral laatstgenoemde, een drietal jonge Londense postpunkers, speelt een zeer goede en opruiende set. De Spiegeltent, normaal gesproken gevuld door aandachtig luisterend publiek, verandert in een beukende en zwetende massa.

Het is natuurlijk altijd lastig voor een festival om te bepalen welke band op welk tijdsslot op welk podium moet spelen. Toch lijkt Haldern Pop daar niet altijd handige keuzes te maken: Julia Holter hoort niet aan het begin van de avond op een groot buitenpodium, het doet haar optreden geen goed.

Minor VictoriesMinor Victories

Het was wat raar om een totaal onbekende band het festival te laten afsluiten op het hoofdpodium, maar de organisatoren hebben het beste optreden voor het laatst bewaard. Minor Victories is een zogenaamde supergroep, bestaande uit leden van Editors, Mogwai en Slowdive. Afgelopen juni gaf het vijftal een optreden op Best Kept Secret waar nog van alles aan mankeerde. Hun optreden op Haldern Pop was een keiharde revanche. De sferische stem van Rachel Goswell, de stuwende bas van Editors-bassist Justin Lockey en vooral het heerlijk meeslepende gitaarspel van Stuart Braithwaite vormen een indrukwekkend geheel, dat ondanks de ietwat ongelukkige tijd en plaats fantastisch uitpakt.

Over de hele linie mogen de boekers van Haldern Pop best wat meer het avontuur opzoeken, maar de 33e editie laat zien dat het avontuur zeker aanwezig is. Kleinschalig en vaak kwalitatief groots; Duitse gemoedelijkheid – de biergarten is altijd ram vol – met gelukkig een scherp randje.

Bezocht: Haldern Pop
Te zien: Damien Rice, Jack Garrat, Daughter e.v.a.
Datum: 11 – 13 augustus 2016
Meer info vind je op: Haldern Pop
Foto’s: Mandy Boerboom

Leuk artikel? Deel het met je vrienden!

2 gedachten over “Haldern Pop 2016: Duitse gemoedelijkheid met een scherp randje

  1. Daan beschrijft een sfeer die gemoedelijk en kleinschalig genoemd wordt. Haldern is een geweldige combinatie vsn klein en groot. Van inetogen muziek in de dorpskerk tot ruige muziek in de popbar en spiegeltent. En van jong (2 jaar?) tot 65 plus. Kijk op Rockpalast ((WDR) delen van het festival terug. Genieten! En als we kaartjes kunnen krijgen (wees er op tijd bij) volgend jaar weer.

Geef een reactie