Tommy Wieringa heeft een stem om verlegen van te worden. Zo diep, zo warm. Je kan er al van genieten zonder te horen wat hij nou eigenlijk zegt. Dat is eigenlijk ook het enige wat mogelijk is bij het stuk wat hij voorleest op Festival Mooie Woorden. Zijn verhaal overtuigt niet echt. Voor we erin zitten, is het al weer klaar.

Alle medewerkers van het festival dragen een shirt met het door Utrechters verkozen mooiste woord – fnuikend.

Meisjes met rode haren, die kunnen zingen, dat is niet mis. Signe Tollefsen bewijst het. Ze creëert ter plekke een prachtig muziekstuk met behulp van een looper en slechts haar eigen – overigens even prachtige - stem. Helemaal, maar dan ook hélemaal niet mis.

In de poëzie slam smijten de dichters met hun poëtische pronkstukken. Het publiek bepaalt wie doorgaan naar de finale. Uiteindelijk wint de zwaarstemmige Daniël Vis het van de hiphopperige Logos. Wat er na een eerste indruk van Vis’ poëzie blijft hangen is vooral de smerigheid. Na een tweede keer opletten is het beter en toch iets dieper dan je dacht.

Orchis geeft ons een heel intiem optreden met kwetsbare liedjes. Alsof we bij haar ingebroken hebben en stiekem achter haar rug om meekijken hoe ze piano speelt en gedichtjes voordraagt. Lief en zacht. Mag ze best wat trotser op zijn.

Nicole Montagne leest voor uit haar tweede, nog niet verschenen, roman. Haar teksten zijn vast mooi maar niet uitermate geschikt voor een tien-minuten-lezinkje. Het is niet helemaal duidelijk waar het verhaal over gaat en we komen er niet helemaal in.

Deze monologenmachine vertelt je een verhaal zodra je begint met fietsen.

Moi le voisin is een bandje om mee mee te neuriën. Veel van hun fijne liedjes gaan ook van je jalalala en mm-mm-mm. Met de mannen op gitaren en de vrouw op een cello geven ze een vol geluid.

"Ik hoorde dat het thema vrouw was, dus ik heb er maar een jurk bij aangedaan". Singer-songwriter Mees zingt mooie liedjes met haar mooie, zachte stem. Tussendoor vertelt ze leuke verhaaltjes over hoe haar liedjes tot stand zijn gekomen.

Liene de Bruin is de winnares van Kunstbende Utrecht. Ze vertelt ons het levensverhaal van een niet beroemd geworden crimineel. Erg grappig, maar misschien iets te duidelijk toneel. Als ze het meer als zichzelf had verteld zou het echter en nog mooier zijn.

Leon Verdonschot scoort. Hij is grappig en in één keer te begrijpen. Dat lucht op - na zoveel vaak moeilijke, vage en onduidelijke poëzie en proza. Zijn column over vakantieliefdes is herkenbaar en grappig.

Het festival wordt afgesloten door een columnist – Kasper Jansen - die het festival afkraakt. Hij heeft het over de belachelijkheid van het thema 'Over chicks en andere dames'. Maar vooral heeft hij het over het feit dat er maar één soort dichter goed kan zijn en dat is het soort man. Gelukkig bewijst dit mooie festival het tegenovergestelde.

Het publiek glimlacht om de echtheid en lacht om de grappen van Jan Schellink, een aparte muziekdichter. De grapjes, vazenmuziek en hoed leiden wel wat af van zijn poëzie.

Ingeborg Klarenberg is nog student en staat toch al met haar gedichten op het Festival Mooie Woorden. Naast een enkele mooie gedachte als ‘dat iemand die je mist misschien wel terugkomt’, blijft vooral haar lijzige manier van voordragen bij.

I am oak is het op één-na-laatste optreden en dat is goed getimed. Bij deze muziek kun je heerlijk uitrusten – alleen maar zitten en genieten. Van de banjo, van de mooie samenzang en van de rust.

Festival Mooie Woorden had ook met gemak Festival Mooie Schoenen kunnen heten. Kijk maar en geniet.

Esther Naomi Perquin vertelt over vroeger, toen ze nog een vrouw wilde worden en dacht dat dat kon. Ze draagt herkenbare gedichten voor, op een fijne manier.

Esther Gerritsen is grappig, ontzettend grappig. Ze vertelt onder andere met de perfecte woorden en zinnen over een vrouw die haar man gaat vertellen dat ze zwanger is.

Daphne de Bruin is even de eerste vrouw die er was – Eva. Met een verwonderende precisie en een verwonderende overgave vertelt ze over de duivel die haar verleidt tot een kijkje over de muur van het paradijs. Er wordt hard om dit verhaal gelachen – en terecht. Overtuigend grappig!

Heel het festival lang worden er boeken verkocht, tweedehands en nieuw.

Annet Bremen laat ons haar poëziereeks 'Liefde vol zomer' horen. Die reeks staat vol mooie zinnetjes die je ook begrijpt als je ze alleen maar hoort en niet leest. Haar stem is duidelijk en ze heeft haar gedichten goed onder de duim. Mooi optreden.