★★★★ Het is alweer een tijdje bekend dat Kendrick Lamar eigenhandig hip-hop naar ongekende hoogtes heeft gebracht. Dit heeft niet alleen met de kwaliteit van zijn rap techniek te maken, maar ook met de boodschap in zijn teksten, Kendrick is letterlijk de stem van een generatie geworden. Kan onze koning echter de kwaliteit hoog houden met ‘DAMN.’, zijn derde studio album?

De stem van zijn generatie

Kendrick Lamar heeft een nieuwe beweging gemaakt in de Amerikaanse straten. Vorig album ‘To Pimp A Butterfly’ is een reflectie geworden voor de #BlackLivesMatter beweging. Nummers zoals ‘Alright’ worden gezongen tijdens protesten en zijn narratieve nummers worden massaal gequote door iedereen die zijn gevoel nooit duidelijk kon maken op het internet. Ondanks deze maatschappelijke verantwoordelijkheid blijft zijn kwaliteit stijgen en vindt hij ook respect buiten de zwarte cultuur. Deze vorm van werk ethiek heeft ervoor gezorgd dat King Kendrick ieders respect verdient en als mainstream artiest de zwarte cultuur een harde duw in de rug geeft.

Het oude beestje van stal halen

Het is meteen duidelijk dat de vibe van ‘DAMN.’ anders is dan zijn vorige werken. Het album brengt de rapper weer terug naar een meer klassieke vorm van hip hop. Dit album heeft alles wat een gruwelijk album uit 1995 ook heeft: bewust worden van politieke bewegingen, sterke rijmende rap skills, reflectie op zichzelf en heerlijke bass kick combinaties. Kendrick is echt weer te horen als een rapper in plaats van een poëet of verhalenverteller. Deze vorm van rijmen komt het best uit op nummers als ‘DNA’, ‘ELEMENT’ en ‘HUMBLE’. Lyrics komen hard en snel aan op een bijna gewelddadige manier, de old school bars zijn weer terug in stijl.

Maar we leven natuurlijk in 2017 en daar hoort een nieuwe cultuur bij, een cultuur die onze koning niet geheel blij maakt. Hij spot dan ook een met de mainstream hip hop cultuur. Kendrick kan het toch een stuk beter dan onze hedendaagse ‘pop rappers’ of zoals het grandioos battle-rap ‘Element’ zegt “make it look sexy”. Het blijft voor King Kendrick dan ook lastig om humble te blijven. Op ‘LOYALTY’ geeft hij aan “It’s so hard to be humble”, op ‘PRIDE’ rapt hij spottend “I can’t fake humble just ‘cause your ass is insecure” en op ‘HUMBLE’ gaat hij helemaal los en schreeuwt hij “Bitch, be humble”. Deze drie nummers volgen elkaar in deze volgorde en zorgen voor de Kendrick zijn zelf vertrouwen wint en met zijn rol, stardom en kwaliteit leert leven.

Zelfs een koning heeft duivels

Dit zelfvertrouwen kan hij goed gebruiken op zijn derde album. ‘DAMN.’ is namelijk ook een album vol zelfreflectie en gaat in op de angsten van de rapper. “Ain’t nobody prayin’for me” is vaak terug te horen op het album met een onderdrukte toon. Zijn greatness heeft hem op een eenzame pad gebracht van vervreemding en wantrouwen. ‘FEEL’ laat Kendrick op een kwetsbare manier horen en laat ons een complex gebied van hopeloosheid zijn innerlijke strijd en zijn confrontatie met de dood. Hij wordt niet voor niets doodgeschoten in opener ‘BLOOD.’ Kendrick is bang voor de mening van zijn god over zijn nalatenschap

Teveel in het duister tasten

‘DAMN.’ is niet een perfect album en zeker niet beter dan zijn vorig albums. Ik krijg het idee dat hij ook niet heeft geprobeerd zijn vorige albums na te doen. Ondanks dat het album in bijna dezelfde stijl is, zijn er toch enkele nummers die iets anders zijn. Zo heeft ‘XXX’ een rare structuur met een vreemde beat. Het alarmgeluid en achtergrond bass vloeit over naar relax jazz piano muziek en U2. Je leest het inderdaad gaat, Kendrick heeft Bono op zijn album gekregen. ‘GOD.’ zit dan weer vol synthesizers en laat ons bijna met een goed gevoel achter. Ik gebruik expres het woord bijna want ‘DAMN.’ blijft een zwaar album met duistere thema’s. Kendrick had op ‘DAMN.’ best wel iets meer diverse nummers mogen laten horen, een beetje zon door de wolken.

Kendrick Lamar heeft een gave en dit blijft hij met de wereld delen. Hij laat ons niet alleen horen waarom hij de beste is (“I got power, poison, pain and joy inside my DNA”) maar licht ook een tipje van de sluier wat betreft de verantwoordelijkheden daar precies blij komen kijken. Het is lastig om alles te begrijpen wat Kendrick duidelijk wilt maken, en deze review had nog 20 pagina’s langer kunnen zijn met zijn verhalende nummers maar het thema is duidelijk. Kendrick heeft de afgelopen jaren gestreden met duivelse angst, twijfels en eenzaamheid, en heeft dit een plaats gegeven in de vorm van ‘DAMN.’ Persoonlijk geweldig maar muzikaal iets te weinig variatie. Dat maakt gelukkig niet uit want Kendrick hoeft nergens humble voor te zijn. Hij staat nog altijd aan de top.

Geluisterd naar: DAMN.
Artiest: Kendrick Lamar
Verkrijgbaar vanaf: 14 april 2017
Platenlabel: Top Dawg, Aftermath, Interscope
Meer info vind je op: http://www.kendricklamar.com/