Crash Bandicoot N. Sane Trilogy: Nostalgie in een prachtig nieuw jasje

★★★★ Crash Bandicoot is weer terug van een lange pauze. Het buideldier voelt zich erg nostalgisch want na 21 jaar gaat het icoon zijn oude avonturen opnieuw beleven. Er staat expres ‘avonturen’ want de remaster bestaat uit drie delen. De vraag is alleen of de oude avonturen van Crash overeind blijven staan anno 2017?

De ongekroonde mascotte van PlayStation

Crash Bandicoot is een begrip geworden in de afgelopen jaar. In de jaren ‘90 probeerde elke ontwikkelaar een nieuwe mascotte a lá Sonic of Mario te maken, en Crash was in 1996 het antwoord van PlayStation. Onder begeleiding van het toen nog redelijk onbekende Naughty Dog kwamen er drie klassieke games uit die elk platform maniak gespeeld moest hebben. Ondanks dit succes verdween Crash Bandicoot door de jaren heen uit beeld van de ordinaire gamer.

Grafische upgrade voor de nostalgie

Remaster Crash Bandicoot N. Sane Trilogy moet ervoor zorgen dat Crash weer relevant wordt en dat is zeker gelukt. Ontwikkelaar Vicarious Visions heeft op grafisch gebied extreem goed werk geleverd. De ontwikkelaar had niet de beschikking tot de originele broncode, dit zorgde ervoor dat alles opnieuw opgebouwd moest worden. Elke deel van het spel ziet er zo scherp en kleurrijk uit dat het soms meer op een animatiefilm lijkt dan een game. Er is ook goed gekeken naar de texturen, dit zorgt er onder andere voor dat Crash Bandicoot gezichtsuitdrukkingen veel beter tot hun recht komen. Dit ondersteunt de welbekende Crash humor.

Hoewel Crash op grafisch gebied een upgrade heeft gekregen, zijn de controls wel hetzelfde gebleven. Crash speelt smooth maar nog niet perfect. De speelwijze is zo dicht bij het origineel gebleven dat het nog speelt zoals vroeger. Dit betekent wel helaas dat bewegingen soms een beetje stroef aan kunnen voelen. Soms voelt het teveel als een PlayStation 1-game die verouderd is.

Iets te orgineel?

Verder heeft de ontwikkelaar heel weinig toegevoegd aan de oorspronkelijke games. Dit is een feest der herkenning voor iedereen die de spellen heeft gespeeld. De games zijn erg gevarieerd met verschillende gameplay elementen waar iedereen zich uren zoet mee kan houden. Een goede weerspiegeling van dit feit zijn de eindbazen. Het zijn niet de moeilijkste delen van de games maar elke boss moet op een andere manier verslagen worden, er komt flink wat creativiteit bij kijken. De voornamelijk verandering is dus dat levels en vijanden allemaal een stuk mooier geworden. Dit is helemaal geen slecht iets want de originele trilogie staat als een huis. De grafische upgrade kan zelfs een verademing zijn wanneer je kijkt naar de vijanden. Het is nu een stuk duidelijker waarmee Crash te maken heeft en waar hij precies op moet springen, geen frustraties meer op dit gebied.

Het is goed dat deze frustraties zijn verdwenen, Crash Bandicoot N. Sane Trilogy zorgt voor meer dan genoeg uitdaging. Deze games zijn erg pittig en soms zelfs te lastig. De moeilijkheidsgraad kan in dezelfde game soms teveel verschillen wat zorgt voor frustratie. Reken er maar op dat sommige levels meer dan tien keer opnieuw gespeeld moet worden. Daarnaast is het jammer om te zien dat Crash Bandicoot: Warped een stuk makkelijker is dan de rest. Zeker omdat dit deel de meeste afwisseling heeft op het gebied van gameplay.

Crash Bandicoot N. Sane Trilogy brengt precies wat er verwacht wordt van een remaster. De meedogenloze uitdagingen zijn gegoten in een prachtig jasje met een flinke scheut nostalgie. Vicarious Visions is erg trouw gebleven aan het origineel met slechts hele kleine aanpassingen. Deze loyaliteit zorgt er wel voor dat de besturing soms te stroef is en de uitdagingen te grote pieken en dalen hebben. Dit maakt echter niet uit want dit is een terugkeer op het hoogste niveau. Crash Bandicoot is weer terug en het ziet er naar uit dat hij dit keer blijft.

Leuk artikel? Deel het met je vrienden!

Geef een reactie